Η ηθοποιός Ζαν Μορό, ίνδαλμα του γαλλικού κινηματογράφου, απεβίωσε εχθές στο Παρίσι σε ηλικία 89 ετών, ανακοίνωσε η εκπρόσωπος της. Η ηθοποιός με την αισθησιακή ομορφιά και την απαράμιλλη επιβλητική φωνή, που γοήτευσε τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στα 65 χρόνια της καριέρας της, απεβίωσε στο διαμέρισμα της, διευκρίνισε η Ζαν Οτεσέρ, δήμαρχος του 8ου διαμερίσματος της γαλλικής πρωτεύουσας.

 

 

 

 

 

 

Σύμφωνα με πληροφορία του περιοδικού Closer, η οικιακή της βοηθός βρήκε την Ζαν Μορό νεκρή όταν πήγε στις 7.30 το πρωί στο σπίτι της οδού Φομπούρ Σεντ-Ονορέ για να αρχίσει τη δουλειά της.

Η ζωή υπήρξε γενναιόδωρη στην Ζαν Μορό, κόρη εστιάτορα της Μονμάρτης και αγγλίδας χορεύτριας των φολί μπερζέ. Το όνομα Ζαν Μορό συνδέθηκε με τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου και το πρόσωπό της φιγουράρισε σε σπουδαίες ταινίες της 7ης Τέχνης, ταινίες που έχουν κερδίσει θέση στην Ιστορία.

Αν και ουσιαστικό ξεκίνημα της κινηματογραφικής καριέρας της θεωρείται το «Ασανσέρ για δολοφόνους», εμβληματικό γαλλικό φιλμ νουάρ του Λουί Μαλ, η Μορό, παιδί της Comedie Francaise, είχε ήδη εμφανιστεί σε πολλές γαλλικές ταινίες, κυρίως αστυνομικές από το 1949 μέχρι το 1958, χρονιά παραγωγής του «Ασανσέρ». Στο σύνολό τους οι δουλειές της στο σινεμά και την τηλεόραση φτάνουν τους 145 τίτλους.

Υπήρξε μούσα του Μικελάντζελο Αντονιόνι («Η νύχτα»), του Φρανσουά Τριφό («Ζιλ και Ζιμ», «Η νύφη φορούσε μαύρα» κ.α.), του Ορσον Γουέλς («Η δίκη» κ.α.), του Πίτερ Μπρούκ («Μοντεράτο Καντάμπιλε»), του Λουίς Μπουνιουέλ («Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας»), του Τζόζεφ Λόουζι («Εύα» κ.α.), του Θόδωρου Αγγελόπουλου («Το μετέωρο βήμα του πελαργού»), του Τζον Φρανκενχάιμερ («Το τρένο») και πολλών ακόμη δημιουργών.

 

 

 

 

 

Ήταν πανέμορφη με ένα γήινο τρόπο, αγέρωχη και ακούραστη, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι εργαζόταν μέχρι το τέλος: τελευταία ταινία της είναι η κομεντί «Le talent de mes amis» (2015) που δεν είδαμε ποτέ στην Ελλάδα. Για το «Moντεράτο Καντάμπιλε» η Μορό απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών το 1960 που τηρουμένων των αναλογιών είναι το σημαντικότερο βραβείο που κέρδισε ποτέ.

Αδίκως, η Μορό δεν υπήρξε ποτέ υποψήφια για το Όσκαρ, ενώ ανάμεσα στα βραβεία που είχε επίσης κερδίσει ήταν το Σεζάρ για το «La vieille qui marchait dans la mer» (1991), το BAFTA για το «Βίβα Μαρία» του Λουί Μαλ και τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για τους «Εραστές» στο φεστιβάλ Βενετίας.

Το 1995 η Μορό υπήρξε πρόεδρος του φεστιβάλ των Καννών και ήταν η δεύτερη χρονιά που κράτησε αυτά τα καθήκοντα (η μοναδική γυναίκα με την οποία έχει συμβεί κάτι τέτοιο). Εκείνη την χρονιά η Μορό έδωσε τον Χρυσό Φοίνικα στον Εμίρ Κουστουρίτσα για το «Underground» και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στον Θόδωρο Αγγελόπουλο για το «Βλέμμα του Οδυσσέα».

 

 

 

Μεγάλο όνομα και στο θέατρο, η Μορό το 1988 απέσπασε το βραβείο Μολιέρ για την δουλειά της στο «Le récit de la servante Zerline» του Χέρμαν Μπροχ.

Η προσωπική ζωή της Μορό υπήρξε θυελλώδης. Παντρεύτηκε και χώρισε τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Ζαν Λουίς Ρισάρ αλλά και τον Αμερικανό σκηνοθέτη Γουίλιαμ Φρίντκιν. Ανάμεσα στους διασήμους με τους οποίους συνδέθηκε αισθηματικά είναι ο Αμερικανός ηθοποιός Λι Μάρβιν, ο Γάλλος σχεδιαστής μόδας Πιέρ Καρντέν και ο Λουί Μαλ ενώ η Βανέσα Ρεντγκρέιβ την είχε κατηγορήσει ως υπαίτιο για τον χωρισμό της από τον Βρετανό σκηνοθέτη και σύζυγό της Τόνι Ρίτσαρντσον που σκηνοθέτησε την Μορό στην «Mademoiselle».

Μετά το ντεμπούτο της στην σκηνοθεσία με την ταινία «Lumiere» το 1976, η Μορό σκηνοθέτησε άλλες δύο ταινίες, τo «L’ adolescente» (1979) και το ντοκιμαντέρ για την Λίλιαν Γκις «Lillian Gish» (1983) στο οποίο μάλιστα ο θρύλος του βωβού κινηματογράφου εμφανίζεται. Ωστόσο, η σκηνοθεσία δεν φάνηκε να ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Μορό, ή τουλάχιστον δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί της.

 

 

Πέθανε ο ηθοποιός & θεατρικός συγγραφέας Σαμ Σέπαρντ

 

Πέθανε ο ηθοποιός & θεατρικός συγγραφέας Σαμ Σέπαρντ

 

Ο εμβληματικός ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης Σαμ Σέπαρντ πέθανε σε ηλικία 73 ετών στο σπίτι του στο Κεντάκι. Την απώλεια ανακοίνωσε η ιστοσελίδα Broadway World. Σύμφωνα με τα αμερικανικά μέσα ο Σέπαρντ πέθανε από επιπλοκές μετά από τη μάχη του με την Αμυοτροφική Πλάγια Σκλήρυνση (ALS).

Ο Σέπαρντ, πέρα από τις εξαιρετικές ερμηνείες του στη μεγάλη οθόνη υπέγραψε 44 θεατρικά έργα και αρκετά βιβλία κατά τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας στο χώρο του πνεύματος και του θεάματος.

 

 

 

 

Το 1979 κέρδισε το βραβείο Pulitzer σε Δράμα για το έργο του Buried Child.

Ο Σέπαρντ είχε διεκδικήσει το Όσκαρ για την ερμηνεία του ως Chuck Yeager στην ταινία Οι Κατάλληλοι Άνθρωποι (The Right Stuff) του 1983.

Το περιοδικό New York τον έχρισε “τον πιο σπουδαίο Αμερικανό θεατρικό συγγραφέα της γεννιάς του”. Έχοντας εμπνεύσει πολλούς ο Σέπαρντ έδωσε αφορμή στον Βιμ Βέντερς να δημιουργήσει το λυρικό “Παρίσι-Τέξας” που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα των Καννών το 1984 βασιζόμενος σε δικό του σενάριο.

Ο Σέπαρντ γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1943 στο Fort Sheridan του Illinois. Ο γιος ενός δασκάλου και αγρότη που ήταν αλκοολικός και μιας δασκάλας από το Σικάγο δεν είχε εύκολη παιδική ηλικία.

Εραστής του Samuel Beckett, της jazz και του εξπρεσιονισμού παράτησε τις σπουδές του στη γεωπονική για να γίνει μέλος στη θεατρική ομάδα Bishop’s Company περιοδεύοντας στις ΗΠΑ και από το 1062 άρχισε να ερωτοτροπεί με το θεατρόκοσμο του Broadway που του χάρισε καταφύγιο στους δαίμονες του.

 

frances

Τακτικός ένοικος του Chelsea Hotel ο Σέπαρντ συνδιαμόρφωσε με άλλους καταραμένους της γενιάς του τη θεατρική σκηνή των οργισμένων 60s στη Νέα Υόρκη και έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη σίπλά από τον Ρίτσαρντ Γκιρ στο Days of Heaven (1978) του Tέρενς Μάλικ.

Από το 1969 έως το 1984 ο Σέπαρντ ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό O-Lan Jones με την οποία απέκτησε ένα γιο. Από το 1970 έως το 1971 ήταν εραστής της Πάτι Σμιθ.

Ο Σέπαρντ γνώρισε την Τζέσικα Λανγκ στα γυρίσματα του δραματικού Frances. Ο έρωτας τους ήταν κεραυνοβόλος και από το 1983 ήταν το πιο “ανήλικα σέξι ζευγάρι της αμερικανικής showbiz”. Η σχέση του κράτησε μέχρι το 2009. Απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, την Hannah Jane (1985) και τον Samuel Walker Shepard (1987).

 

shepard1

 

 

Τον Ιανουάριο του 2009 ο Σέπαρντ συνελήφθη να οδηγεί υπό την επήρεια μέθης. Το ίδιο συνέβη και τον Μάϊο του 2015 στη Santa Fe του New Mexico. O Σέπαρντ πάλεψε μέχρι τέλους με τους δαίμονες του και η Αμερική του πνεύματος θρηνεί το θάνατο του.

 

 

 

 

Πηγές: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=894984 και http://www.cnn.gr/style/psyxagogia/story/91419/pethane-o-ithopoios-theatrikos-syggrafeas-sam-separnt