Η Λουίζ (Κάτια Σπερελάκη) και ο Μπάρι (Στέλιος Μάινας)

 

 

Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Παντελάκη για την makthess.gr

 

 

Ο Στέλιος Μάινας στο έργο του Μπρους Γκουτς «ο Κήπος», που κάνει πρεμιέρα αύριο στο θέατρο «Αυλαία», υποδύεται τον Μπάρι, έναν βετεράνο του Βιετνάμ και οικοδόμο, που αναρρώνει έπειτα από εγχείρηση στο γόνατό του.

Η Λουίζ (Κάτια Σπερελάκη) καλείται να τον βοηθήσει το διάστημα που αναρρώνει, τρέπεται όμως σε φυγή. Η μοίρα θα τους φέρει πάλι μαζί, ενώ μια σειρά από δυσάρεστα γεγονότα θα δείξουν ότι «πίσω από τα πιο απλά πράγματα κρύβεται η ουσία της ζωής», όπως ξεκινά να μας λέει ο γνωστός ηθοποιός.

Ο Μπάρι είναι ένας «αλκοολικός, μοναχικός, χωρισμένος άνθρωπος, ένα πληγωμένο ζώο σε μια μεγαλούπολη, η οποία θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε πόλη στον κόσμο», αναφέρει χαρακτηριστικά. Από την άλλη, η Λουίζ είναι ερασιτέχνης ποιήτρια, που βρίσκεται ανά βδομάδα σε ένα πολιτιστικό κέντρο, που μαζί με άλλους διαβάζουν ποιήματα και αλλάζουν γνώμες.

 

 

«Εκεί πάει και ο Μπάρι και ανακαλύπτει έναν νέο κόσμο, τον κόσμο των λέξεων και της φαντασίας, που μπορεί να έχει η ποίηση. Ερωτεύεται αυτό το κομμάτι της ζωής που δεν το ξέρει και γίνεται φανατικός ακροατής αυτών των συναντήσεων» μας εξηγεί.

Το έργο έχει «πολύ χιούμορ και μεγάλη διακριτικότητα με φοβερή αγάπη για τη ζωή. Είναι μια ανθρώπινη ιστορία, άμεση και χαριτωμένη. Δίνεται με έναν τρόπο κωμικό, ελαφρύ, όπως ακριβώς είναι και η ζωή μας» επισημαίνει ο ηθοποιός.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μάινας κήπος αυλαία

 

«Οι ρόλοι είναι αφορμές»

Τόσο μέσα από την ερμηνεία του Μπάρι όσο και από τη μεγάλη εμπειρία που έχει ο Στ. Μάινας, μπορεί πλέον να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «οι ρόλοι είναι αφορμές, δεν υπάρχουν ρόλοι, είμαστε εμείς». Συνεχίζει: «Αυτό που μας δίνεται είναι ένα κείμενο γραμμένο, λέξεις σε ένα χαρτί που έχουμε την υποχρέωση να τις κάνουμε πραγματικότητα, να ενσαρκώσουμε αυτά που μας δίνει ο συγγραφέας μέσα από τη δική μας οπτική. Αυτό έχει το μεγάλο ενδιαφέρον και αυτό έρχεται να δει και ο κόσμος. Αλλιώς θα έπαιρνε ο κόσμος στο σπίτι του να διαβάσει τα έργα, δεν θα ερχόταν στο θέατρο».

Όπως εύστοχα επισημαίνει, «οι ρόλοι είναι ψηφίδες από ένα χαμένο ψηφιδωτό, το οποίο καλείται ο ηθοποιός να συνθέσει. Σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις τη δική σου σύνθεση, τα δικά σου χρώματα πάνω στις ψηφίδες που σου έχει θέσει ο συγγραφέας. Το γενικότερο σχέδιο υπάρχει, οι λεπτομέρειες απουσιάζουν».

Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που κέρδισε τον ηθοποιό ήταν η αμεσότητα και η απλότητα του έργου: «Με ενδιέφερε αυτή η απλότητα και η αμεσότητα που έχει το αμερικανικό θέατρο. Είναι μια παρατήρηση πολιτισμική ενός λαού που ξέρει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Γκουτς είναι ένας συγγραφέας της δικής μου γενιάς και λίγο μεγαλύτερος, που σημαίνει ότι έχει γαλουχηθεί με όλους αυτούς τους μεγάλους κλασικούς συγγραφείς και κουβαλάει όπως και άλλοι ένα κομμάτι από τον Τενεσί Ουίλιαμς» τονίζει.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μάινας κήπος αυλαία

 

 

«Η γλώσσα είναι τέτοια που έχει μια ιδιαιτερότητα, είναι σκληρή και τρυφερή συγχρόνως, το βλέπουμε μέχρι και στα γουέστερν αυτό. Η αμερικανική κουλτούρα είναι βιωμένη σε ένα άγριο περιβάλλον, γιατί πάντα η Αμερική από κατασκευής της ήταν ένα άγριο, αφιλόξενο περιβάλλον» συμπληρώνει αναφερόμενος στην ιστορία της ηπείρου.

Το ρόλο αυτόν, όπως και κάθε ρόλο, τον επιλέγει βιωματικά. Είναι όπως μας λέει μια «εσωτερική ανάγκη» και όχι μια «εγκεφαλική διεργασία», που γίνεται σκόπιμα. Οι επιλογές του είναι προσεκτικές καθώς μεγαλώνοντας έμαθε να «ξεσκαρτάρει» καλύτερα τα πράγματα πριν να πάρει μία απόφαση.

 

 

«Το θέατρο είναι καταφύγιο»

Αν και πολύ γνωστός για τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές επιτυχίες του, θέτει το θέατρο σε πρώτο πλάνο. «Το θέατρο είναι η απόλυτη τέχνη για έναν λόγο, είναι η ουσία, η απαρχή των πραγμάτων, της επικοινωνίας των ανθρώπων, ακριβώς γιατί είναι ζωντανό. Ούτε η τηλεόραση ούτε ο κινηματογράφος έχουν τη ζωντάνια και την αμεσότητα της ροής του ρευστού μεταξύ ηθοποιών και κοινού» δηλώνει. Συνεχίζει: «Δίνεις και εισπράττεις επιτόπου. Δεν δίνεις, δεν εισπράττεις τίποτα. Δεν υπάρχει ενδιάμεσο φίλτρο, όπως το τεχνητό μέσο που είναι η κάμερα. Γι’ αυτό για τον ηθοποιό το θέατρο είναι καταφύγιο. Είναι η άμεση ψυχοθεραπεία μας, αλλά και η καταστροφή μας» εκμυστηρεύεται, καθώς είναι πολύ εύκολο να αντιληφθεί ένας ηθοποιός αν τα όσα λέει φτάνουν στο θεατή ή όχι κατά τη διάρκεια μιας παράστασης.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μάινας κήπος αυλαία

 

 

«Πιστός φίλος το κοινό της Θεσσαλονίκης»

Στην καρδιά του το κοινό της Θεσσαλονίκης έχει εξέχουσα θέση. Αν και δεν του αρέσουν οι κολακείες, γιατί όπως λέει «είναι σαν τη ζάχαρη, ένα συστατικό που καίγεται αμέσως από τον οργανισμό και μετά προκαλεί βλάβες», τον εντυπωσιάζει πολύ το πόσο πιστό είναι το κοινό της πόλης: «Δεν παραδίδεται αμέσως, δεν πείθεται άμεσα, αλλά είναι ένας πιστός φίλος. Όταν σε πιστέψει, σε ακολουθεί με πίστη και πείσμα. Δεν είναι μόνο για το θέατρο. Είναι γενικότερη γνώμη μου για το κοινό της Μακεδονίας και έτσι υπολογίζω ότι ήταν και παλιότερα. Δεν αλλοιώνεται το κριτήριο, δεν αλλοιώνεται η ψυχή των ανθρώπων, μένει αδούλωτη κι ελεύθερη…».

 

 

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

«O Κήπος» του Μπρους Γκουτς

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς

Θέατρο «Αυλαία»

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 9 μ.μ.

Εισιτήρια: 12 ευρώ – 15 ευρώ.

 

 

 

Πηγή: https://www.makthes.gr/stelios-mainas-piso-apo-ta-pio-apla-pragmata-kryvetai-i-oysia-tis-zois-201623