Η 21η Απριλίου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, ήταν η τελευταία πράξη του Εμφυλίου πολέμου

«Θα πρέπει να διεθνοποιήσουμε το ζήτημα, να δημιουργηθεί ένα κίνημα διεθνούς αλληλεγγύης προς την Ελλάδα» τονίζει στην «Αυγή» για τη μάχη της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης. Λίγες μέρες μετά την ιστορική απόφαση της Βουλής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, ο πρόεδρος της διακομματικής επιτροπής που συνέταξε το πόρισμα στο οποίο θα βασιστεί η διεκδίκηση μας εξηγεί ότι, εκτός από την προετοιμασία της ρηματικής διακοίνωσης προς τη γερμανική κυβέρνηση και τα άλλα απαραίτητα διπλωματικά βήματα, χρειάζεται να πειστεί η διεθνής κοινή γνώμη για τα δίκια μας.

«Η μάχη για τη διεθνοποίηση του ζητήματος θα πρέπει να συνοδευτεί κι από τη ‘δίδυμη’ μάχη της ανάκτησης της ιστορικής μνήμης» επισημαίνει ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας ιδιαίτερα αναφορά στη σημερινή ιστορική συγκυρία με την άνοδο της Ακροδεξιάς που «’έχτισε’ πάνω στην αποσιώπηση και την αναθεώρηση της Ιστορίας». Ξεχωριστή θέση σε αυτήν την προσπάθεια έχουν οι Γερμανοί αλληλέγγυοι της οργάνωσης «Σεβασμός για την Ελλάδα», με τον Τρ. Μηταφίδη να εκτιμά ότι πολλοί Γερμανοί, ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές, «θέλουν να απαλλαχθούν από το άγος των ναζιστικών εγκλημάτων».

* Η κυβέρνηση προγραμματίζει την αποστολή ρηματικής διακοίνωσης για τις γερμανικές οφειλές. Με ποιο τρόπο θα πρέπει να οργανωθεί η μάχη της διεκδίκησης και γιατί είναι σημαντικό να συνεχιστεί αυτή η μάχη μετά από τόσα χρόνια;

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ελλάδα δεν υπέγραψε τη Συμφωνία «2+4» για την επανένωση της Γερμανίας και να υπογραμμίσουμε ότι αυτή η Συμφωνία δεν είναι «σφουγγάρι» που σβήνει τα εγκλήματα του Ναζισμού στη χώρα μας, που απώλεσε το 19,5% του πληθυσμού της, 1,5 εκατ. πολίτες. Οι δυνάμεις Κατοχής έκαψαν 1.000 χωριά, ενώ αντιμετώπισαν τη χώρα μας όχι ως «σταθμό της Βέρμαχτ», αλλά ως το «ακραίο οχυρό του Γ’ Ράιχ» στο πλαίσιο του «ολοκληρωτικού πολέμου», φέρνοντας δέκα μεραρχίες. Η απίστευτη οικονομική λεηλασία της χώρας, ο λιμός και τα «αντίποινα» κατά του «απείθαρχου και ανώριμου ελληνικού λαού» με την απαράμιλλη αντίστασή του, τις τελευταίες μέρες της Κατοχής μετατράπηκε σε μαζική προληπτική τρομοκρατία.

Μέχρι το 1990 υπήρχε μορατόριουμ επανορθώσεων από την πλευρά της Γερμανίας, λόγω της Συμφωνίας του Λονδίνου το 1953. Μετά την επανένωσή της και την οικονομική της γιγάντωση δεν έχει καμία δικαιολογία για να μην καταβάλει τις οφειλές της προς τη χώρα μας, όπως αυτές καθορίστηκαν από τη Διασυμμαχική Διάσκεψη το 1946. Όπως είπε και ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, αυτοί που την περίοδο των Μνημονίων μάς έλεγαν ότι πρέπει να τηρούνται τα «συμφωνημένα», είναι οι πρώτοι διδάξαντες της μη τήρησής τους!

Θα πρέπει να διεθνοποιήσουμε το ζήτημα, να δημιουργηθεί ένα κίνημα διεθνούς αλληλεγγύης προς την Ελλάδα. Θα πρέπει να καλέσουμε τους πρέσβεις των νικητριών δυνάμεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και να τους θέσουμε το ζήτημα των γερμανικών οφειλών. Η μάχη για την απόδοση των οφειλών είναι μια δίδυμη – παράλληλη μάχη για την ανάκτηση και ανάδειξη της ιστορικής μνήμης. Γιατί εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που παραμένουν ατιμώρητα και δεν έχουν αποκατασταθεί υλικά και ηθικά τα θύματά τους, μπορεί να επαναληφθούν, ιδιαίτερα σήμερα, με την απειλητική άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ε.Ε. και τη συμμετοχή φασιστών σε κυβερνήσεις. Να θυμίσω ότι η Ακροδεξιά «έχτισε» πάνω στον ιστορικό αναλφαβητισμό, την αποσιώπηση και την αναθεώρηση της Ιστορίας.

* Πώς μπορεί να πειστεί η γερμανική κοινή γνώμη για τα δίκαια της χώρας μας; Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της πρωτοβουλίας Γερμανών ενεργών πολιτών και διανοουμένων “Σεβασμός για την Ελλάδα” στην προσπάθεια αυτή;

Από τη μεριά της Γερμανίας χρειάζεται «αυτοκάθαρση». Αυτό ζητούν ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές των Γερμανών. Θυμίζω το ερώτημα «τι έκανες στον πόλεμο, μπαμπά», αλλά και ότι οι πρώτες δίκες στρατοπεδαρχών του Άουσβιτς έγιναν μόλις το 1968, λόγω και του «γερμανικού Μάη».

Ο «Σεβασμός προς την Ελλάδα» αποτελεί μια κατά κάποιο τρόπο «Προοδευτική Συμμαχία» πολιτών πέραν της Χριστιανοδημοκρατίας. Υπάρχει ένα κλίμα υπέρ μας. Πολλοί Γερμανοί θέλουν να απαλλαγούν από το άγος των ναζιστικών εγκλημάτων. Να υπογραμμίσω επίσης την πολύτιμη συμβολή της κίνησης «Α.Κ. Δίστομο» στο Αμβούργο, με την οποία συνεργάζεται στενά εδώ και χρόνια το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών.

Η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών αποτελεί επίσης φόρο τιμής στα θύματα του Ναζισμού και στην αντιφασιστική αντίσταση αλλά και προς τους Γερμανούς αντιναζιστές στρατιώτες και αξιωματικούς, αρκετοί από τους οποίους αυτομόλησαν στις αντιστασιακές οργανώσεις αλλά και εκτελέστηκαν επειδή δεν υπάκουσαν στις διαταγές του Φύρερ.

* Ένα ιδιαίτερο ζήτημα για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών είναι οι ιδιωτικές αξιώσεις, θέμα στο οποίο εκφράζει διαφωνία κι η Ν.Δ. Με ποιον τρόπο μπορούν να διεκδικηθούν οι ιδιωτικές αξιώσεις παράλληλα με τις υπόλοιπες;

Η Ν.Δ. δηλώνει «συμπόνια»(!) για τα θύματα, αλλά θεωρεί μη ρεαλιστική την αποζημίωσή τους, λόγω του καθεστώτος της «ετεροδικίας». Η «ετεροδικία» όμως έχει καμφθεί ως νομικό εμπόδιο π.χ. το 1960, επί κυβέρνησης ΕΡΕ, όταν με τη συμφωνία Κ. Καραμανλή – Αντενάουερ αποζημιώθηκαν με συμβολικά ποσά ορισμένα από τα θύματα των εθνικοσοσιαλιστικών διώξεων. Να θυμίσω ότι, σύμφωνα με τη ιστορική απόφαση του Ιταλικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, υπερισχύει το εσωτερικό δίκαιο έναντι της ετεροδικίας, όταν πρόκειται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Οι ιδιωτικές αξιώσεις -αποζημιώσεις των θυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου- κι οι υπόλοιπες αξιώσεις της χώρας μας αποτελούν αδιάσπαστο σύνολο. Άλλωστε και στο πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών υπάρχει σαφής μνεία και ποσοτικός υπολογισμός των ιδιωτικών αξιώσεων. Είχαν υπάρξει εκατοντάδες αγωγές αποζημίωσης από ενώσεις θυμάτων, μέχρι την απαράδεκτη απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, που ακύρωσε θετική απόφαση του Άρειου Πάγου.

Πρέπει να καταργηθεί το μεταξικό άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που στερεί από τα θύματα το δικαίωμα προσφυγής στον φυσικό τους δικαστή, αφού απαιτεί την υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης προκειμένου να εκτελεστούν αποφάσεις κατάσχεσης αλλοδαπού περιουσίας, ώστε να αποζημιωθούν τα θύματα που υπέστησαν τις αδικοπραξίες της κατοχικής δύναμης.

* Σήμερα συμπληρώνονται 52 χρόνια από το πραξικόπημα της Χούντας των συνταγματαρχών. Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το μήνυμα που στέλνει στο σήμερα η 21η Απριλίου 1967;

Η 21η Απριλίου του 1967 δεν ήταν “κεραυνός εν αιθρία”, ούτε απλώς “ανταρσία επίορκων αξιωματικών”. Ήταν η τελευταία πράξη του Εμφυλίου πολέμου. Ήταν μια αντικομμουνιστική δικτατορία που επωάστηκε στο φυτώριο του μετεμφυλιακού κράτους έκτακτης ανάγκης. Να μην ξεχνάμε ότι ήταν η μόνη “κυβέρνηση” που τάχθηκε υπέρ της παραγραφής των ναζιστικών εγκλημάτων στον ΟΗΕ.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια ότι το νεοφιλελεύθερο μπλοκ και διάφοροι νεόκοποι, δεξιοί ιστορικοί επιχειρούν να αναθεωρήσουν την ιστορία σε σχέση με τη Χούντα, παρουσιάζοντάς την ως «προοίμιο του εκσυγχρονισμού της χώρας»(!). Ταυτόχρονα υποστηρίζουν ότι η τότε κυβέρνηση των ΗΠΑ «αιφνιδιάστηκε» από τη Χούντα, ισχυρισμός που περιλαμβάνεται και στα σχολικά βιβλία.

Το μήνυμα από την 21η Απριλίου συμπυκνώνεται σε αυτό που μου είπε ο στρατηγός Γιώργος Ιορδανίδης, καταδικασμένος σε κάθειρξη για τη συμμετοχή του στη “Δημοκρατική Άμυνα”, όταν βρεθήκαμε στην ίδια κλούβα, στη διάρκεια μεταγωγής μας από τις φυλακές Κορυδαλλού. Όταν τον ρώτησα πώς αισθάνεται, αυτός που πολέμησε τους κομμουνιστές στον Εμφύλιο πόλεμο, να καταδικάζεται από τη Χούντα με τον αντικομμουνιστικό Α. Ν. 509/1947, μου είπε: “Η εκδίκηση της Ιστορίας. Ταΐζαμε το θεριό και μας κατάπιε!”, εννοώντας ότι για να πολεμήσουν τους κομμουνιστές “πριόνιζαν το κλαδί” της αστικής δημοκρατίας.

Η Χούντα ήταν ένα απομονωμένο κοινωνικά καθεστώς. Η ηρωική αντιδικτατορική αντίσταση έσκαψε υπόγειες διαδρομές στις συνειδήσεις και έστρωσε τον δρόμο ώστε να αναπτυχθεί ένα κίνημα ανοιχτής αμφισβήτησης της Χούντας, που οδήγησε στην αιματηρή εξέγερση της νεολαίας στο Πολυτεχνείο.

Ο αγώνας της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά ο αγώνας της ελευθερίας εναντίον της τυραννίας. Οποιαδήποτε αναφορά στον αντιδικτατορικό αγώνα αποκτά νόημα όταν αναδεικνύει την αγωνιστική στάση ζωής ως κινητήρια δύναμης της Ιστορίας.

 

 

 

 

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/10842/9805062/1-tha-prepei-na-diethnopoiesoume-to-zetema-ton-germanikon-opheilon